Over Marlous

Marlous SchoemakerAls je deze site leest, ken je mij al. Of je kent iemand die mij goed kent. Ik ben rustig, creatief, betrokken en oprecht geïnteresseerd. Tijdens de week van de uitvaart neem ik de tijd  voor jouw verhaal en dat van jouw dierbare.

Waarom helpen bij een uitvaart?

Verhalen schrijven, mensen interviewen, boodschappen verwoorden, reportages maken: ik doe dit al van jongs af aan. Ik heb er dan ook mijn beroep van gemaakt. Maar ik had sinds ik me kan heugen ook een andere fascinatie: de wereld van de uitvaart. De wereld van de mensen die iemand moeten loslaten. De wereld die even stilstaat en waar niets anders er toe doet. In die wereld maakt het niet uit wie je bent, wat je beroep is. Maskers worden (hopelijk) afgezet, het oergevoel wordt toegelaten. Los van wat sociaal wenselijk is. Dat oprechte, echte trekt mij. Bovendien had ik als kind al het idee dat het toch fijn moest zijn om te kunnen aanschuiven aan de keukentafel en enveloppen te likken, de afwas te doen. Gewoon, zodat de rouwende familie meer tijd heeft voor waar het om gaat: bij hun dierbare zijn en verhalen ophalen. Dat gevoel iets te willen bijdragen is nooit overgegaan. 

Oppakken & rijgen

En eigenlijk is uitvaartbegeleider zijn niet zo heel anders dan schrijver zijn. Althans, voor mij. Natuurlijk zijn er aspecten die niet van toepassing zijn tijdens het schrijven. Het verzorgen van iemand, het regelen van de formaliteiten. Maar het handen en voeten geven aan de afscheidsweek is heel goed te vergelijken met het creeëren en vormgeven van een verhaal. Je moet luisteren, doorvragen, aanvoelen, zoeken en dan loslaten. Soms ook letterlijk schrijven: de rouwkaart, het levensverhaal, een gedicht. Kortom, de rode draad oppakken en diverse momenten en verschillende vormen aan elkaar rijgen. En dat is nou precies wat ik mooi vind om te doen. Dat rijgen gaat ook heel subtiel, passend bij degene voor wie - en met wie - ik  dit doe. Maar het is altijd met gevoel, persoonlijk en oprecht.